Rafael Saigí, canario, foi un autodidacta tardío do torneado da madeira, oficio no que se iniciou aos 40 anos e “aos 46 obtivo o carné de artesán”. Nada en especial introduciulle neste nobre oficio, “simplemente un día vin un torno no escaparate dunha ferraxería e compreino, desde entón comecei a aprender a tornear só, por pura afección e paixón, non por motivos laborais”.

Antes de comezar a tornear e crear unha peza Saigí estudaba previamente a súa forma, o debuxo, contraste e cor das vetas e a cortiza da madeira, que inflúen notablemente no posterior proceso de elaboración.

“Coa madeira en bruto, xa sexa de raíz, de tronco, de verruga, etc, inicio o proceso de creación, tentando ver a peza final antes de montar a madeira no torno”. Desta forma Rafael Saigí achegaba ao resultado final de cada unha das súas pezas unha parte orixinal da materia prima, xa fose un oco, unha greta, o bordo natural ou aquilo que máis lle chamase a atención para que quedase integrada e harmonizase coa vasilla ou obxecto realizado.